Ό,τι σπείραμε το 2020 και το 2021, θα θερίσουμε ως Χώρα τώρα το 2022.

 

Ό,τι σπείραμε το 2020 και το 2021, 

θα θερίσουμε ως Χώρα τώρα το 2022. 

Παρουσίαση θέματος,

Επιλογή φωτογραφικού υλικού:

Ανδρέας Κατσιάπης - Γαλανός *

 

Ξημέρωσε μια νέα χρονιά για την Ελλάδα μας, για την Ευρώπη μας, για όλο τον κόσμο.

Από χθες, Σάββατο 1/1, μπήκαμε στο νέο έτος, στο 2022.

Από χθες οι ευχές «παίρνουνε» και «δίνουνε» από όλους μας προς όλους μας. Αλλά, τι γράφουμε και τι λέμε σ’ αυτές τις ευχές; Να, τι περίπου λέμε συνήθως και γράφουμε: «Ευτυχισμένο το νέο έτος 2022», «2022 ευχές για το νέο έτος», «Σ’ αυτόν τον καινούργιο χρόνο, στο 2022, να τελειώσουμε με τον κορωνοϊό και να μπούμε στην κανονικότητα», «Υγεία, ειρήνη και χαρά στο νέο έτος 2022», κλπ., κλπ. Τετριμμένες ευχές.

Τι κάνουμε, λοιπόν, εμείς οι άνθρωποι; Γράφουμε και λέμε τις ευχές μας, λέμε και καταγράφουμε τις προσδοκίες μας, κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να ξορκίσουμε το κακό που μας βρήκε…

 

Όπως στρώσαμε ως Χώρα,

έτσι και θα κοιμηθούμε.

 

Οι παλιοί όμως έλεγαν: «Όπως στρώσαμε, έτσι και θα κοιμηθούμε»! Και «όπως κοιμηθήκαμε, έτσι και θα ξυπνήσουμε»! Και οι πιο παλιοί επαναλάμβαναν την αρχαία ρήση σύμφωνα με την οποία «ὃ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει». Γαλ. κεφ. στ΄, στ. 7. Δηλαδή, «ό,τι σπείρει ο άνθρωπος, αυτό και θα θερίσει».

 Ό,τι σπείραμε, λοιπόν, στο προηγούμενο έτος 2021 ή στα προηγούμενα έτη, αυτά και θα θερίσουμε.

Αν σπείραμε φωτισμένη λογική, θα θερίσουμε φωτισμένη λογική.

Αν σπείραμε έναν στείρο ορθολογισμό, θα θερίσουμε έναν στείρο ορθολογισμό.

Αν σπείραμε ανοησίες και πανικό, θα θερίσουμε ανοησίες και πανικό.

Αν σπείραμε φόβο και ψεύδη και φασισμό, θα θερίσουμε φόβο και ψεύδη και φασισμό.

Αν σπείραμε απάτες και αυταπάτες, θα θερίσουμε απάτες και αυταπάτες.

Αν σπείραμε αλήθεια, χαρά και ελπίδα, θα θερίσουμε αλήθεια, χαρά και ελπίδα.

Τι σπείραμε, λοιπόν, κατά το προηγούμενο έτος, το 2021, ή κατά το προ-προηγούμενο έτος, δηλαδή το 2020;

Η αλήθεια είναι ότι σπείραμε

φόβο,

επιστήμη μαζί με ψευδοεπιστήμη,

σύγχυση,

ανασφάλεια,

πανικό,

ύβρη,

κατάθλιψη,

λεκτική βία,

έλλειμμα δημοκρατίας,

αυταρχισμό,

απειλές,

διχασμό,

υποταγή,

ψεύδη,

μύθους…

Και αυτό το κάναμε λογοκρίνοντας κάθε αντίθετη φωνή…

Να, αυτά σπείραμε, σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό είναι το παγκόσμιο αφήγημα. Και τι περιμένουμε να θερίσουμε; Μα, αυτά που σπείραμε τα έτη 2020 και 2021, αυτά και θα θερίσουμε και για το έτος 2022! 

Και ό,τι σπείρουμε το 2022, θα το βρούμε μπροστά μας το 2023... 

 

Ό,τι σπείραμε, αυτό και θα θερίσουμε.

 

Άραγε, είναι δυνατόν άλλα να σπείραμε και άλλα να θερίσουμε; Η απάντηση είναι, ΟΧΙ. «Μήτι συλλέγουσιν ἀπὸ ἀκανθῶν σταφυλὴν ἢ ἀπὸ τριβόλων σῦκα; Οὕτω πᾶν δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖ, τὸ δὲ σαπρὸν δένδρον καρποὺς πονηροὺς ποιεῖ. Οὐ δύναται δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς πονηροὺς ποιεῖν, οὐδὲ δένδρον σαπρὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖν. Πᾶν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται. ἄραγε ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς». Ματθ. κεφ. 7, στ. 16-20.

Δηλαδή, «μήπως είναι δυνατόν από τη σπορά αγκαθιών να συλλέξουμε σταφύλια; Μήπως είναι δυνατόν να σπείρουμε τριβόλους και να συλλέξουμε σύκα; Όχι, βέβαια. Έτσι, κάθε δένδρο καλό, κάνει και καλούς καρπούς. Και κάθε δένδρο σάπιο, κάνει και καρπούς σάπιους. Δεν είναι δυνατόν ένα δένδρο καλό να κάνει σάπιους καρπούς, ούτε ένα δένδρο σάπιο να κάνει καλούς καρπούς.

Και κάθε δένδρο που δεν κάνει καλό καρπό, το κόβουμε και το βάζουμε να καεί στη φωτιά. Επομένως, από τους (καλούς ή τους σάπιους) καρπούς (ενός ανθρώπου, μιας ομάδας ανθρώπων, μιας χώρας κλπ.) θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, δηλαδή εάν πρόκειται για καλό δένδρο ή για σάπιο δένδρο».

 

Για όλα όσα επιτρέψαμε να συμβούν,

γι’ αυτά και θα υποφέρουμε.

 

Ποιο είναι το συμπέρασμα, σε παγκόσμιο επίπεδο; Το συμπέρασμα είναι ότι έρχονται δυσκολότερες ημέρες τόσο σε επίπεδο υγείας όσο και σε επίπεδο οικονομίας, κοινωνίας, πολιτισμού, εθνικών θεμάτων κλπ.

Όσοι (πολιτικοί και άλλοι καθώς και συνοδοιπόροι τους) έχουν αυταπάτες, μπορούν π.χ. να λένε ότι θα βελτιωθεί η κατάσταση… Και μπορούν βεβαίως, όταν δεν βελτιώνεται η κατάσταση, να ρίχνουν τις ευθύνες σε άλλους, σε αντιπάλους τους, στους πολίτες κλπ., κλπ. «Αλλά δεν υπάρχει τι πιο εύκολο από το να ρίχνουμε στους άλλους πέτρες, λεκτικές ή πραγματικές, προκειμένου να αποφύγουμε τις ευθύνες μας. Και δεν υπάρχει τι πιο δύσκολο από το να μάθουμε να σκεπτόμαστε, να κατανοούμε και να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και να κάνουμε την αυτοκριτική μας». Α.Κ.-Γ.

Επομένως, το 2022 θα είναι δυσκολότερο από τα προηγούμενα έτη, διότι αποδειχθήκαμε ως πολίτες ότι «ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν». Λουκ. κεφ. 23, στ. 41. Δηλαδή, ως πολίτες «είμαστε άξιοι να ‘‘απολαμβάνουμε’’ τώρα (να υποφέρουμε) για όλα όσα (αρνητικά) κάναμε».

 

Αντί να καταριόμαστε το σκοτάδι,

ας ανάψουμε ένα κεράκι!

 

Θα μείνουμε όμως στη δυστυχία μας; Θα κλαίμε τώρα τη μοίρα μας; Αυτό, άραγε, θα είναι το συμπέρασμά μας για το έτος 2022 που ανέτειλε; Αν είμαστε μοιρολάτρες, ας κλαίμε τη μοίρα μας.

Αν όμως είμαστε ψύχραιμοι και σκεπτόμενοι και ελεύθεροι άνθρωποι, αλλά και αν κρατάμε μέσα μας αναμμένη τη σπίθα τού φωτός, τότε ας ανάψουμε τις δάδες τής ψυχής μας κι ας φωταγωγήσουμε την κατοικία μας, τη γειτονιά μας, το χωριό ή την πόλη μας, τη Μακεδονία μας, την πατρίδα μας, την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια κοινότητα.

Κι αντί να καταριόμαστε το σκοτάδι, ας ανάψουμε έστω ένα κεράκι για να διώξουμε το μαύρο, το έρεβος, να διώξουμε το χάος από τον πλανήτη γη. Κι αν ενώσουμε τα κεράκια μας, εκατοντάδες κεράκια, χιλιάδες και εκατομμύρια κεράκια, τότε μπορούμε να απλώσουμε αυτό το φως για να αναστήσουμε σιγά - σιγά τις ζωές μας, την πατρίδα μας, τον πλανήτη μας. 

 

Εμείς οι Έλληνες είμαστε ικανοί

για το καλύτερο και για το χειρότερο.

Για τον παράδεισό μας αλλά

και για την κόλασή μας…

 

Μόνο, προσοχή! Είπα, να ανάψουμε τα κεράκια μας… Νομίζω, γίνομαι κατανοητός. Ελπίζω ότι γίνομαι κατανοητός.

Διότι, ως Έλληνες, είμαστε ικανοί, αντί να φωτιστούμε μεταξύ μας και να φωτίσουμε την Ελλάδα μας και τον πλανήτη μας, είμαστε ικανοί να διχαστούμε πάλι και να ανάψουμε ξανά την κόλασή μας, να καούμε, να γίνουμε ένα ελληνικό ολοκαύτωμα, να ζήσουμε ξανά και ξανά μια ακόμη τραγωδία όπως π.χ. αυτή που ζήσαμε πριν από 100 ακριβώς χρόνια.

Για ποια τραγωδία μιλώ; Πρόκειται για μια τραγωδία που βίωσε η Ελλάδα, ακριβώς 100 χρόνια πριν, το 1922, όταν και πάλι η Χώρα (όπως και σήμερα) ήταν διχασμένη. Τότε ήταν διχασμένη και χωρισμένη σε Βενιζελικούς και Βασιλικούς…

Και το αποτέλεσμα ήταν να μας συμβεί η πρώτη μεγάλη ελληνική τραγωδία τού 20^ου αιώνα, η Μικρασιατική καταστροφή…

Η δεύτερη μεγάλη ελληνική τραγωδία τού 20^ου αιώνα ήταν οι τρεις εμφύλιοι σπαραγμοί 1943-1944, 1944-1945 και 1946-1949.

Και η τρίτη μεγάλη ελληνική τραγωδία ήταν η τραγωδία τής Κύπρου, από το 1974 έως σήμερα.

 

Η Ελλάδα σήμερα ζει έναν τεχνητό διχασμό,

με ευθύνη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

 

Κοινό στοιχείο και των τριών τραγωδιών ήταν ο τεχνητός διχασμός και διαχωρισμός μεταξύ των Ελλήνων, ο τεχνητός διχασμός και διαχωρισμός σε καλούς και σε κακούς Έλληνες, σε πατριώτες και σε μιάσματα.

Και σήμερα, κατά παραγγελία τής Νέας Τάξης Πραγμάτων και της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, η Ελλάδα, με ευθύνη τής παρούσας κυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης, η Ελλάδα λοιπόν ζει τον τεχνητό διχασμό και ψευδο-διαχωρισμό των Ελλήνων σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, σε «επιστήμονες» και «τσαρλατάνους», σε «κανονικούς» πολίτες και σε «ψεκασμένους» πολίτες. Και θύματα αυτού του διχασμού έχουν πέσει σχεδόν όλοι οι Έλληνες… Κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι σπείρανε τον διχασμό στους πολίτες, κι εμείς οι πολίτες (σε μια μεγάλη πλειοψηφία) καλλιεργούμε αυτόν τον διχασμό…

 

Οι ευχές μου προς όλες και όλους,

«εχθρούς» και φίλους.

 

Ήρθε όμως η ώρα των δικών μου ευχών προς όλες τις φίλες μου και προς όλους τούς φίλους μου, προς «εχθρούς» και φίλους μου.

Ας μου επιτραπεί να μην ευχηθώ με τετριμμένο τρόπο.

Εύχομαι προς όλους και όλες, φέτος ν’ ανάψουμε όλοι τη φλόγα τής ψυχής μας. Κι αν νιώθουμε ότι μας λείπει αυτή η φλόγα, ας πάρουμε φλόγα ψυχής από κάποιον διπλανό μας.

Εύχομαι, το 2022 να μη λιγοστέψουμε αλλά και να μη λιγοψυχήσουμε.

Το αν θα συμβεί αυτό ή τι θα συμβεί μέσα στο νέο έτος, στο 2022, θα φανεί «στο χειροκρότημα»…

Διότι, μέχρι αυτή την ώρα,

«είμαστ’ ακόμα ζωντανοί,

στη σκηνή, σαν ροκ συγκρότημα.

Κι αν μας αντέξει το σκοινί,

θα φανεί στο χειροκρότημα»!

(Λίνα Νικολακοπούλου, στιχουργός). 

Αν θέλετε να επιστρέψετε στο facebook

μπορείτε να ανοίξετε τον σύνδεσμο: 

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1678123502519537&id=100009657090926