Από την κρίση πολιτεύματος (Δικτατορία) στη Μεταπολίτευση (1974) και από τη Δημοκρατία στην Κρίση.

Παρουσίαση θέματος και

Επιλογή Φωτογραφικού υλικού:

Ανδρέας Κατσιάπης - Γαλανός *

Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, στις 24 Ιουλίου 1974, ήταν η μεγάλη χαμένη ευκαιρία για επανεκκίνηση της Χώρας και όχι απλώς ευκαιρία για …μεταπολίτευση.

Από τον περιορισμό των ελευθεριών που είχε επιβάλλει η Δικτατορία, όταν ήρθε η Μεταπολίτευση αντί να αγαπήσουμε την ελευθερία που συνοδεύεται από την αίσθηση της ευθύνης, πέσαμε στην ανεύθυνη ελευθερία, στην ελευθεριότητα, όπως είπε κάποτε και ο Μίκης Θεοδωράκης. 

Ιστορικό στιγμιότυπο ενός εκ των πολλών επεισοδίων στη Βουλή κατά την ταραγμένη δεκαετία τού '60, με προπηλακισμούς, ύβρεις, κραυγές... 

Τέτοιου είδους επεισόδια αξιοποίησαν και επικαλέστηκαν οι αξιωματικοί που προκάλεσαν τη Δικτατορία στην Ελλάδα... 

Η αφορμή για επιβολή τής Δικτατορίας στην Ελλάδα.

Πώς όμως επιβλήθηκε η Δικτατορία;

Στη δεκαετία τού ’60, κυρίως όμως περί τα μέσα αυτής της δεκαετίας, η Ελλάδα πέρασε μια παρατεταμένη ΚΡΙΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ με ανεβοκατέβασμα κυβερνήσεων, φαινόμενο που σταμάτησε με την επιβολή τής Δικτατορίας στις 21/4/1967, στιγμή που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ΚΡΙΣΗ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ.

Η Δικτατορία στην Ελλάδα έπεσε ύστερα από την προσπάθεια του Δικτατορικού καθεστώτος να επιβάλλει Δικτατορία (ΚΡΙΣΗ πολιτεύματος) και στην Κύπρο (15/7/1974), οπότε προκλήθηκε (εθνική ΚΡΙΣΗ), ακολούθως δε προκλήθηκε μια μεγάλη τραγωδία με την εισβολή τουρκικών στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο στις 20 Ιουλίου 1974 και με τη μέχρι σήμερα 45χρονη εδαφική κατοχή τού 40% περίπου.

Από τη Μεταπολίτευση στη σημερινή κρίση.

Ωστόσο, η επάνοδος της Δημοκρατίας στη Χώρα (24/7/1974) δεν αποτέλεσε ευκαιρία για το χτίσιμο μιας νέας Ελλάδας, αλλά για το χτίσιμο μιας ΝΕΑΣ ΚΡΙΣΗΣ η οποία προωθούνταν αργά, αθόρυβα αλλά σταθερά… «Πίσω απ’ τα αυτάρεσκα τραγούδια μας η σήψη προχωρούσε, τις μπερδεμένες μας ζωές φαουστικά σκηνοθετούσε», έγραψε κάποτε και τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος, αποτυπώνοντας αυτό που ζήσαμε στη Μεταπολίτευση. 

Ο ΣΕΙΣΜΟΣ τής ΚΡΙΣΗΣ που προκλήθηκε την άνοιξη του 2010 ήταν το αποτέλεσμα μιας πολυποίκιλης αλλά αφανούς ΚΡΙΣΗΣ που χτιζόταν από τη Μεταπολίτευση και μετά. Η αποκορύφωση της ΚΡΙΣΗΣ έφερε και τα ΜΝΗΜΟΝΙΑ, δεν ήταν τα Μνημόνια που έφεραν την κρίση (όπως λανθασμένα νομίζουν πολλοί), κρίση η οποία παραμένει μέχρι σήμερα. 

Η κρίση δεν είναι οικονομικό μέγεθος, 

αφορά τον τρόπο που κρίνουμε τα πράγματα.

Άλλωστε, η ΚΡΙΣΗ δεν είναι οικονομικό μέγεθος, είναι κατά βάση ένα μέγεθος που αφορά το πως ΚΡΙΝΟΥΜΕ τα πράγματα γύρω μας, αφορά τον τρόπο σκέψης μας, αφορά τη νοοτροπία μας.

Η ΚΡΙΣΗ ξεκινάει από το μυαλό μας, από τον τρόπο που σκεφτόμαστε, έχει δε συνέπειες σε κάθε τομέα τής ζωής μας (Παιδεία, Πολιτισμός, Κοινωνία, Πολιτική, Περιβάλλον, Αθλητισμός, Κράτος, Εκκλησία, Ανάπτυξη κλπ). Και βεβαίως, η ΚΡΙΣΗ έχει τελικό αντίκτυπο στην Οικονομία… Εκεί είναι που αποτυπώνεται και κορυφώνεται και καταλήγει η ΚΡΙΣΗ, γι’ αυτό και λανθασμένα θεωρούμε ότι η ΚΡΙΣΗ είναι αποκλειστικά και μόνο ένα …οικονομικό μέγεθος! 

Από τον Λαβύρινθο της κρίσης, 

στην έξοδο με τον μίτο τής Αριάδνης!

Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από τον Λαβύρινθο της σημερινής ΚΡΙΣΗΣ; Θεωρώ ότι είναι ανάγκη να πάρουμε, όπως έκανε και ο Θησέας, τον μίτο τής Αριάδνης, να πάρουμε το νήμα από το τέλος προς την αρχή, να πάμε με ειλικρίνεια ξανά πίσω στο παρελθόν, να ακολουθήσουμε ξανά ένα - ένα τα βήματα που κάναμε μέχρι να φτάσουμε στην ΚΡΙΣΗ.

Εκεί, λοιπόν, επιστρέφοντας στο παρελθόν και ανιχνεύοντάς το, αν είμαστε ειλικρινής λαός (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, πολίτες), θα δούμε τι δεν κάναμε σωστά, εκεί θα εντοπίσουμε τα λάθη μας, τις εσφαλμένες νοοτροπίες μας, εκεί θα δούμε και τα ορθά που κάναμε. Τα ορθά, για να τα επαναλάβουμε και να τα πολλαπλασιάσουμε. Τα λάθη, για να μην τα επαναλάβουμε, για να τα αποφύγουμε, αν μπορούμε, όσο μπορούμε. Τουλάχιστον, να τα περιορίσουμε. 
Μόνο έτσι θα βγούμε από την ΚΡΙΣΗ. Μόνο έτσι δεν θα πέσουμε ξανά σε μια νέα ΚΡΙΣΗ. 

Από την κρίση τού 2010 

στην κανονικότητα του …2009;

 Και κάτι ακόμη. Πολλοί (πολιτικοί, δημοσιογράφοι και πολίτες) είναι εκείνοι που ακόμη και σήμερα μιλούν για έξοδο από την κρίση και επιστροφή στην κανονικότητα του 2009, ονειρευόμενοι ίσως τα (ασυλλόγιστα) δάνεια, τις εύκολες δυνατότητες αγοράς οικιών και αυτοκινήτων, τις εύκολες διασκεδάσεις και διακοπές κλπ.

Η αλήθεια είναι ότι το 2009 η Ελλάδα ΔΕΝ ζούσε μια κανονικότητα αλλά ζούσε τις τελευταίες ημέρες πριν από το ξέσπασμα ενός μεγάλου σεισμού, μιας πρωτόγνωρης για εμάς κρίσης. Η Ελλάδα το 2009 ζούσε μια επίπλαστη ευημερία που οδήγησε στην ΚΡΙΣΗ τού 2010 και διαρκεί μέχρι σήμερα. 
Θα ήταν τρέλα λοιπόν μια επιστροφή στην "κανονικότητα" του 2009. Αυτό που ζήσαμε στη Μεταπολίτευση δεν ήταν κανονικότητα. Την κανονικότητα μπορούμε να τη φτιάξουμε αν αφήσουμε πίσω μας τις υπερβολές τής Μεταπολίτευσης και αποφασίσουμε να πορευτούμε με μέτρο. 

--------

* Ο Ανδρέας Κατσιάπης - Γαλανός είναι πτυχιούχος ΑΕΣ Αθηνών, πτυχιούχος Θεολογικής Αθηνών, Δημοσιογράφος στην Κατερίνη.