«Εθνικό πένθος»; Ή η διορισμένη κυβέρνηση Σαρμά το βάφτισε έτσι, για προεκλογικούς και άλλους λόγους;

Γράφει, καταγράφει, υπογράφει ο 

Ανδρέας Κατσιάπης - Γαλανός *

 

ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΟΣΑ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ

ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ ΣΕ ΔΙΕΘΝΗ ΥΔΑΤΑ,

ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ.

«Εθνικό πένθος»; 

Ή η διορισμένη κυβέρνηση Σαρμά 

το βάφτισε έτσι, για προεκλογικούς 

και άλλους λόγους; 

 

Πρώτη είδηση, αυτές τις μέρες, σε πανελλήνιας και παγκόσμιας εμβέλειας Μέσα Ενημέρωσης, το γεγονός ότι εκατοντάδες αλλοδαποί, Αιγύπτιοι, Πακιστανοί, Σύροι, Παλαιστίνιοι ίσως και άλλοι, κατά τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, ξεκίνησαν από ακτές τής Αφρικής και με πλοιάριο μετέβαιναν λαθραία προς την Ιταλία αλλά τελικά, σε διεθνή ύδατα, ανοιχτά τής Πύλου, το πλοίο ναυάγησε και έχασαν τη ζωή τους 79 άνθρωποι και διασώθηκαν 104.

Ακόμη μεγαλύτερη όμως είναι η συζήτηση που διεξάγεται, αυτές τις μέρες, στα κοινωνικά δίκτυα, όχι μόνο για το ζήτημα της λαθραίας μετανάστευσης αλλά και για την επιβολή τριήμερου εθνικού πένθους στην Ελλάδα από τη διορισμένη/υπηρεσιακή κυβέρνηση Σαρμά. Πρόκειται για κήρυξη εθνικού πένθους με έναρξη από τις 9.00 το βράδυ τής Τετάρτης 14/6 και λήξη τα μεσάνυχτα της Παρασκευής 16/6/2023. Το θέμα αυτό όμως φαίνεται να έχει προκαλέσει και έναν νέο διχασμό στην ελληνική κοινωνία.

 

Υποστηρικτές αυτού του «εθνικού πένθους»,

η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, το ΠΑΣΟΚ,

η ΝΙΚΗ τού Νατσιού κ.ά.

 

Αντίθετοι εμφανίζονται ο Βελόπουλος,

ο Μπέχλης, ο Τζήμερος και άλλοι.

 

Στους υποστηρικτές αυτής τής κήρυξης εθνικού πένθους βλέπουμε να είναι συστημικά κόμματα, όπως η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΙΚΗ τού Νατσιού κ.ά.

Στους αντίθετους, ως προς την κήρυξη εθνικού πένθους, βλέπουμε να είναι κάποια κόμματα που με διακηρύξεις τους έχουν τοποθετηθεί εντός τού λεγόμενου «πατριωτικού χώρου» (π.χ. η «Ελληνική Λύση» τού Βελόπουλου, το «Κίνημα 21» του Μπέχλη κ.ά.) αλλά και πρόσωπα που δεν φαίνεται να έχουν στενή σχέση με τον χώρο αυτό (π.χ. ο Τζήμερος).

Και βέβαια, σιγή ιχθύος τηρούν κάποια άλλα κόμματα, είτε αυτά είναι του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου», είτε εκείνα που μάλλον έχουν συστημική χροιά.

Γιατί όμως αυτή η νέα διαμάχη; Γιατί αυτός ο νέος διχασμός;

 

Ένας νέος διχασμός

μέσα στην ελληνική κοινωνία.

 

Με αφορμή το τελευταίο τραγικό συμβάν στα διεθνή ύδατα, ανοιχτά τής Πύλου, προκλήθηκαν έντονες αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις, όχι μόνο εξαιτίας ενός χρονίζοντος θέματος που αφορά τη ανεξέλεγκτη λαθραία μετανάστευση προς την Ελλάδα και προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και εξαιτίας τής κυβερνητικής απόφασης για τριήμερο εθνικό πένθος.

Για τα συστημικά κόμματα, ένα εθνικό πένθος με αφορμή ένα τραγικό συμβάν, είναι κάτι φυσιολογικό και αποδεκτό. Αλλά για κάποια από τα κόμματα του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου», ένα τέτοιο τραγικό συμβάν μπορεί να αποτελεί μεν (ή ίσως) αιτία για πένθος αφού χάθηκαν ανθρώπινες ζωές, όχι όμως και αιτία για εθνικό πένθος.

Για να κατανοήσουμε όμως το όλο θέμα, δηλαδή τους λόγους για τους οποίους γίνεται η διαμάχη και ο διχασμός αυτός, είναι ανάγκη να θέσουμε ένα βασικό ερώτημα: Τι είναι εθνικό πένθος; Ή ποιο πένθος μπορεί να είναι εθνικό ή εθνικής σημασίας;

 

Το πένθος δεν επιβάλλεται…

Το πένθος βιώνεται ως ανάγκη!

 

Καταρχάς, «πένθος» (μιλάμε απλώς για πένθος όχι για εθνικό πένθος) είναι η κατάσταση μεγάλης θλίψης μετά από τον θάνατο ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων και κυρίως αθώων ανθρώπων, είτε αυτοί είναι Έλληνες, είτε αυτοί είναι ξένοι. Και βεβαίως, είναι ανάγκη να πούμε ότι το πένθος είναι μια κατάσταση που βιώνεται αβίαστα, με τη θέλησή μας, είναι κάτι που νιώθουμε με δυσάρεστο τρόπο. Δηλαδή δεν μπορεί να υπάρχει υποχρεωτικό και καταναγκαστικό πένθος…

Τι είναι όμως, στην πραγματικότητα, το εθνικό πένθος; Είναι μια κατάσταση που αφορά όχι τους κατοίκους μιας Χώρας (και ντόπιους και ξένους) αλλά τους ομοεθνείς (ή, σε μια ανοιχτή ερμηνεία, ενδεχομένως και τους φίλους μιας Χώρας, π.χ. τους φιλέλληνες) καθώς και τους ομογενείς που να είναι διεσπαρμένοι σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Επομένως, ελληνικό εθνικό πένθος, καταρχάς, είναι το πένθος που αβίαστα νιώθουν Ελληνίδες και Έλληνες εντός και εκτός Ελλάδας, όταν αναχωρήσει για την αιωνιότητα όχι απλώς μια προσωπικότητα αλλά μια κορυφαία προσωπικότητα ή κάποιες κορυφαίες προσωπικότητες που υπηρέτησαν την Ελλάδα και τον Ελληνισμό και έδωσαν την ψυχή τους σε διάφορους τομείς.

 

Ποιο πένθος έχει εθνικό περιεχόμενο.

 

Πρωτίστως όμως, μιλάμε για εθνικό πένθος που νιώθουν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες όταν πεθαίνουν ήρωες, πραγματικοί ήρωες. Βεβαίως, σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία Ελληνίδων και Ελλήνων δεν μπορεί να καταλάβει ποιοι είναι οι ήρωες της Ελλάδας, παλιοί ή σύγχρονοι, αλλά και ποιοι είναι οι αφανείς ήρωες αυτής της Χώρας. Το θέμα αυτό όμως είναι πολύ μεγάλο, γι’ αυτό και ενδείκνυται να αναλυθεί σε ένα ξεχωριστό άρθρο, το επόμενο διάστημα.

Πένθος με εθνικό περιεχόμενο μπορεί να είναι επίσης το πένθος που αβίαστα νιώθουμε για κορυφαία πολιτικά πρόσωπα που υπηρέτησαν την πατρίδα, για ύψιστες προσωπικότητες της ιστορίας, των γραμμάτων, των τεχνών, ευρύτερα του πολιτισμού, για κορυφαίες προσωπικότητες της ειρήνης κλπ., που προσέφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες προς τον ελληνικό λαό και στον απανταχού Ελληνισμό.

Εμείς, λοιπόν, οι ζώντες, νιώθοντας το μεγάλο κενό που αφήνουν τέτοιου είδους πρόσωπα φεύγοντας από τη ζωή, γονατίζουμε -πραγματικά ή νοερά- στη μνήμη τους. Αυτό το πένθος που νιώθουμε, είναι εθνικό, είναι πένθος τιμής και μνήμης ενός ολόκληρου Έθνους.

Και βέβαια, ελληνικό εθνικό πένθος μπορεί να νιώθουν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, όταν χάνονται αθώες ψυχές είτε από κάποιον σεισμό, είτε μετά από κάποιο ναυάγιο ή αεροπορικό δυστύχημα, είτε μετά από μια εθνική τραγωδία όπως εκείνη που συνέβη στα Τέμπη, είτε μετά από μια μεγάλης έκτασης πυρκαγιά κλπ., όπως αυτή που συνέβη στο Μάτι.

 

Ανθρώπινο και πανανθρώπινο πένθος.

 

Εκτιμώ όμως ότι υπάρχουν και στιγμές που κάποιες Ελληνίδες και κάποιοι Έλληνες νιώθουν την ανάγκη να πενθήσουν αβίαστα και για κάποια γεγονότα που έχουν συμβεί εκτός Ελλάδος και μάλιστα χωρίς τα θύματα να είναι ομογενείς.

Αναρωτιέμαι όμως, εάν αυτό το πένθος μπορεί να χαρακτηριστεί εθνικό ή απλώς να είναι ένα ανθρώπινο/πανανθρώπινο πένθος, δεδομένου μάλιστα ότι θα πρέπει να εξεταστεί το κατά πόσο ένα τέτοιο γεγονός αγγίζει τη συντριπτική πλειοψηφία τού ελληνικού λαού ή είναι απλώς μια κυβερνητική απόφαση που βαφτίστηκε σαν «εθνικό πένθος».

 

Εθνικό πένθος;

Ή η διορισμένη / υπηρεσιακή

κυβέρνηση Σαρμά

επέβαλε τη θέλησή της;

 

Κι εδώ, λοιπόν, τίθεται και το ερώτημα: Το τραγικό συμβάν στα διεθνή ύδατα, ανοιχτά τής Πύλου, με τους αλλοδαπούς που ήθελαν λαθραία να μεταφερθούν σε μια άλλη χώρα, άραγε μπορεί να αποτελέσει αιτία για τριήμερο εθνικό πένθος; Είναι όντως ένα γεγονός που δικαιολογεί την κήρυξη ενός εθνικού πένθους; Ή είναι απλώς μια κυβερνητική απόφαση που, εκτός των άλλων πιθανών ή απίθανων λόγων, βαφτίστηκε σαν «εθνικό πένθος» και, όπως λένε ορισμένοι, η απόφαση αυτή κρύβει πίσω της κάποιες ανομολόγητες προεκλογικές σκοπιμότητες;

Και τι θα συμβεί εάν συνεχιστούν τέτοιου είδους τραγικά συμβάντα, δεδομένου μάλιστα ότι η γειτονική Ιταλία έχει κλείσει τα θαλάσσια σύνορά της και διώχνει πίσω εκείνους που με μη νόμιμο τρόπο επιδιώκουν να έρθουν στο έδαφός της; Τι θα γίνει τότε; Θα αποφασίζει, αυθαίρετα πριν από εμάς αλλά για εμάς, η όποια ελληνική κυβέρνηση για τριήμερα εθνικά πένθη; Και τότε τι θα κάνουμε εμείς οι Έλληνες; Θα διχαζόμαστε κάθε φορά στα κοινωνικά δίκτυα, και όχι μόνο; Είναι ερωτήματα που τίθενται σήμερα στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι ερωτήματα που είναι ανάγκη να απαντηθούν. 

 

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων

στηρίζει τη συνεχή προώθηση

Ασιατών και Αφρικανών

στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

 

Το θέμα όμως έχει και άλλες διαστάσεις, διότι, για παράδειγμα, η συνεχής και λαθραία είσοδος ανθρώπων από την Ασία και την Αφρική προς την Ελλάδα και προς την Ευρώπη δεν είναι μόνο ζήτημα ανάγκης (ή όχι) που προκαλείται σε κάποιους ξένους υπηκόους οι οποίοι ζουν στις χώρες τους και που κάποια στιγμή επιδιώκουν να μεταναστεύσουν, όμως με όχι νόμιμο τρόπο, ώστε να ζουν καλύτερα. Είναι ταυτόχρονα και ένα ζήτημα που αξιοποιείται ή και προωθείται, με συγκεκριμένο σχέδιο, από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων με αποτέλεσμα να αλλάξει σταδιακά η σύνθεση του πληθυσμού τής Ελλάδας καθώς και άλλων Χωρών τής Ευρώπης. 

Για το θέμα αυτό, άλλωστε, μίλησε, προ καιρού, ανοιχτά ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, λέγοντας ότι αφού υπάρχει υπογεννητικότητα, η παρουσία ξένων στην Ελλάδα βοηθά τη Χώρα αναπληρώνοντας τους Έλληνες που μειώνονται συνεχώς. Έτσι όμως γίνεται και μια σταδιακή αντικατάσταση του ελληνικού πληθυσμού με ξένους. Και τότε θα συμβεί αυτό που είχε πει, πριν από 15 περίπου χρόνια, ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ότι δηλαδή, αν δεν αλλάξει κάτι, τότε σε λίγα χρόνια οι Έλληνες θα είναι μειοψηφία στον τόπο τους. 

--------------------------------  

* Ο Ανδρέας Κατσιάπης - Γαλανός

είναι πτυχιούχος Α.Ε.Σ. Αθηνών,

πτυχιούχος Θεολογικής Σχολής Αθηνών,

δημοσιογράφος στην Κατερίνη.

https://www.facebook.com/profile.php?id=100009657090926

email: galanos.andreas@gmail.com